บทที่ 57 ทุกอย่างล้วนมีผมอยู่

มือทั้งคู่กอดตัวเองยิ่งแน่นมากขึ้น พิมพ์ลดาฝังศีรษะลงในอ้อมแขน พยายามที่จะไม่ให้ในสมองของตนเองปรากฏจินตนาการภาพที่ไม่ควรเกิดขึ้นเหล่านั้น

ทันใดนั้นก็มีเสียงแต๊กเสียงหนึ่งดังมา ประตูถูกเปิดออก

พิมพ์ลดาตกใจและทั้งร่างดูเหมือนจะสั่นไปหมดทีหนึ่ง เงยหน้

บทที่ 58 อบอุ่น

ถอนสายตากลับมา จิรฐาบีบครีมยาซ้อนขึ้นบนหลังมือของเธอ คราวนี้เขาทาถูอย่างระมัดระวังมากขึ้น ยิ่งไม่กล้าใช้แรง

มองดูลักษณะหน้าตาของจิรฐาที่เอาจริงเอาจังนั้น พิมพ์ลดาจ้องเขาอย่างลืมตัวจนกระทั่งเขาได้ช่วยทาถูครีมยาให้ตนเองจนแล้วเสร็จ เมื่อเงยหน้าขึ้นมองเธอ พิมพ์ลดายังไม่ได้สต

บทที่ 59 ถูกติดตาม

เช้าวันรุ่งขึ้นเมื่อพิมพ์ลดาตื่นขึ้นมา จิรฐาได้จากไปแล้ว ด้านหนึ่งของเตียงใหญ่ว่างเปล่าและไร้ความอบอุ่นมานานแล้ว

หันไป พิมพ์ลดาเห็นบนหมอนที่จิรฐาเคยนอน วางกระดาษบันทึกเล็ก ๆ แผ่นหนึ่งไว้

“มีอาหารเช้าบนโต๊ะ อุ่นให้ร้อน กินเสร็จแล้วค่อยไปทำงาน” บนกระดาษมีเพียงป