บทที่12 เธอชื่อพิมพ์ลดา

หลังจากที่จิรฐาเข้ารับตำแหน่งแล้ว งานที่ต้องจัดการก็ยิ่งมีมากมาย ยากที่จะใช้วันหยุดช่วงสุดสัปดาห์ เขาไม่อาจฝืนคำขอร้องของแม่เฒ่าที่บ้านได้ ในที่สุด ตัวเองเป็นคนดีจึงขับรถกลับมาหมู่หอพักทหาร ก่อนที่ทางบ้านจะส่งคนมาจับตัวเขากลับมากินข้าว

พอเข้าบ้าน ที่ห้องนั่งเ

บทที่13 บังคับแต่งงาน

ก็เพราะเห็นชื่อพิมพ์ลดา จิรฐาก็รับคำของแม่เขาอย่างไม่รู้ตัว เพียงแต่คำพูดอย่างกะทันหันนี้ ดูเหมือนจะไม่อาจดับความคิดที่ต้องการวิจารณ์ด้านความคิดกับพฤติกรรมที่ไม่ดีของเขาในเรื่องไม่ยอมแต่งงานสักทีให้มอดลงได้

“แม่ พอล่ะ!”ปิดหนังสือพิมพ์ในมือ จิรฐาลุกขึ้นยืน“ดึกแล้ว ค

บทที่14 คุณจิสองท่าน

ภายใต้ท้องฟ้าเดียวกัน ในอีกห้องหนึ่ง พิมพ์ลดาซึ่งคิดแผนโครงการวางรูปแบบจนดึกดื่นฟุบอยู่หน้าคอมพิวเตอร์หลับไปแล้ว เมืองsย่างเข้าช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง พิมพ์ลดาตื่นเพราะหนาวถูกแช่แข็ง และจามอย่างแรงติดต่อกันหลายครั้ง

“โอ! ฉันหลับอยู่ตรงนี้ได้อย่างไร?”เกาศีรษะเกาแล้