บทที่ 42 เจ้านายครับ ผมไม่ได้ตั้งใจ

มื่อประตูปิดลง เพ็ญจิตก็ยืนพิงประตูร้องเสียงหลงเบาๆ ครั้งหน้าต้องรักษาระยะห่างกับเขาเสียแล้ว ไม่เช่นนั้น ก็จะถูกเขาล่อลวงยั่วยวนได้เอาเสียง่ายๆอีก

สุวิทย์ไม่ได้กลับห้อง เขาพุ่งตัวเข้าไปอาบน้ำเย็นอีกครั้ง อุณหภูมิกายาช่วงล่างของเขาถึงจะเย็นลง เพ็ญจิตนี่ช่ว

บทที่ 43 รองประธานหาเหาใส่หัว

ุวิทย์หน้าดำคล้ำเครียดอยู่สองสามนาที ปสันน์ก็หน้านิ่วคิ้วขมวดห้นกลับไปอย่างกระอักกระอ่วน เมื่อมองไปยังเจ้านายที่พยายามอดกลั้นน้ำโหอยู่ ก็ยิ้ม “แหะๆ”อย่างซื่อๆ รู้สึกว่าควรจะต้องอธิบายให้กระจ่างแจ้งเสียหน่อย แล้วจึงพูดขึ้นอย่างติดอ่าว “คือ...คือว่า...วิทย์....เจ้านายครับ

บทที่ 44 ท่านประธานร้ายยิ่งกว่าสัตว์

แต่ปสันน์ที่เอาแต่พูดน้ำไหลไฟดับกลับมิได้เข้าใจความหวังดีของพลัง ยกขาทั้งสองข้างพาดโต๊ะทำงานเปลี่ยนอิริยาบถ ร่างกายก็ย่อนั่งลงบนเก้าอี้ หาท่าที่สบายๆ ใบหน้าฉงนสงสัยจ้องไปที่พลัง ยังคงส่งเสียงแหกปากพูดมิยอมหยุด “นี่ พลัง นายว่า หรือว่าตริงๆแล้วท่านหวหน้า