บทที่ 36 เธอถึงกับลืมมันไปแล้วจริงๆ

“ท่านประธานคะ ขอบคุณนะคะที่พาฉันไปโรงพยาบาล ฉันคงไม่กล้ารบกวนท่านประธานอีก ฉันเรียกรถกลับไปเองได้ค่ะ” หลังจากไปโรงพยาบาลแล้ว ไม่ว่าเพ็ญจิตจะเปล่งคำใดก็ล้วนแต่จะไม่ยอมนั่งรถหรูของสุวิทย์ ในตอนแรกที่เธอถูกเขาบังคับให้มาโรงพยาบาลก็เพราะเธอไม่มีทางเลือก ในเม

บทที่ 37 คุณดูไม่ออกหรือว่าผมกำลังจีบคุณอยู่

“อือ แต่ว่าฉันรู้สึกว่าฉันดีขึ้นมากแล้ว ท่านประธานคะ ถ้าหากไม่มีเรื่องอื่นแล้วฉันขอวางสายกาอนนะคะ ?” เพ็ญจิตจ้องโทรศัพท์ด้วยความไม่เข้าใจ และก็ไม่รู้ว่าท่านประธานเกิดคลุ้มคลั่งอะไรขึ้นมาอีก ไม่น่าเชื่อว่าจะมีเจ้านายที่ไหนไม่ชอบให้ลูกน้องทำงาน แปลกจริ

บทที่ 38 เธอลืมผมไปแล้วจริงๆ

สุวิทย์ไม่ได้รั้งเธอไว้ และไม่ได้เอ่ยคำใดออกไปแม้แต่ประโยคเดียว เพ็ญจิตแบบนี้สิถึงจะเป็นผู้หญิงของเขา เขายิ่งคิดก็ยิ่งคาดหวังมากขึ้น

วันนี้สุวิทย์อารมณ์ดีมากอย่างถึงที่สุด เขากินอาหารสำหรับสองคนเพียงคนเดียว เมื่อกลับมาถึงห้องทำงานเขาก็ไม่ได้ไปกวนใจเพ็ญจิตอ