บทที่26 อย่านะ ปล่อยฉันนะ

/ “เพ็ญจิตเธออย่าเพิ่งรีบร้อนไป พวกเรามาค่อยๆคุยกันดีไหม?”อรรถพลปิดประตูห้องหนังสือลง เขาไม่อาจรับประกันได้ว่าสิ่งนี้จะสามารถรั้งเพ็ญจิตไม่ให้วิ่งหนีไปหาผู้ชายที่นามสกุลคำวงษานั่นได้

เพ็ญจิตจ้องมองไปยังพี่ชาย มองดูเขาเปิดตู้หนังสืออย่างชำนาญการ และมองดูเขาเปิดล

บทที่27 ตัดสินใจกลับไปรอสุวิทย์ที่โรงแรม

“ไม่หรอก ฉันมั่นใจมากว่าพวกเขาไม่รู้จักกันมาก่อน อีกอย่างน้องสาวฉันก็เป็นคนพูดออกมาเองว่าตอนนั้นเธอแค่สติหลุดเลยหลับตาเลือกๆเขามาก็เท่านั้น แล้วไอ่หมอนั่นลักษณะท่าทางอย่างกับพวกขอทานอย่างไรอย่างนั้น แต่โชคร้ายนักหลังจากเธอลืมตาขึ้นมาก็ดันเห็นมันเป็นคนแรก

บทที่28 เพ็ญจิตคะยั้นคะยอจะอยู่ที่โรงแรม

เขาคิดไม่ถึงว่าคนที่นามสกุลคำวงษานั้นจะมีฐานะดีถึงเพียงนี้ หากต้องการให้เขาเอ่ยเรื่องการอย่าเกรงว่าคงจะเป็นเรื่องที่ยากขึ้นเสียแล้ว อย่างน้อยเรื่องเงินๆทองๆก็ไม่อาจจะทำอะไรเขาได้

“ขอบคุณมากครับ ส่วนนี่คือเงินส่วนที่เหลือ”อรรถพลเซ็นต์จ่ายเช็คอย่าง