บทที่ 185 ค่ำคืนบนเกาะร้าง

มองเห็นเกาะเล็กๆข้างหน้า ธนวันมองตาไปรยา เห็นใบหน้าที่ยิ้มให้ ไม่มีความเกรงกลัว ในใจจึงโล่งไปที

“ท่านประธานธนวัน พวกคุณรออยู่ที่นี่ก่อนนะครับ รอให้พวกเราได้รับเงินแล้ว จะแจ้งตำแหน่งที่อยู่ของพวกคุณให้ครอบครัวคุณ ตอนนี้ เอามือถือพวกคุณออกมา” คนคนนั้น เอาปืนจ

บทที่ 186 อาการโคม่าแผลติดเชื้อ

ทั้งสองกลับไปที่โขดหิน เติมไฟให้แรงและย่างหอยและปลาที่เก็บจากชายหาดกินกัน ฟ้ายิ่งอยู่ยิ่งมืด นอกจากเสียงคลื่นแล้ว ยังมีเสียงร้องสัตว์ป่าที่ไม่รู้จักเป็นครั้งคราว ไปรยากลัวมากจนนอนไม่หลับ

‘’ธนวัน เราจะรอดกลับไปไหม ? ‘’ เสียงร้องอันดังลั่นของสัตว์ป่าร

บทที่ 187 ธนาวันขอแต่งงานบนเตียงผู้ป่วย

ธนาวันและไปรยาเดินทางกลับยังนิวยอร์ก แต่ธนาวันยังคงไม่ได้สติ ยังอยู่ระวังเฝ้าสังเกตอาการ ได้ทำความสะอาดแผล เรียบร้อยแล้ว แต่ดูเหมือนกระสุนจะมียาพิษ และด้วยเพราะเหตุผลนี้เองที่ทำให้ธนาวันมีอาการหนักถึงขนาดนี้

ไปรยาเฝ้าไข้ที่เตียงและเธอก็ได้โทรศั