บทที่ 179

หนึ่งคืนที่เซี่ยงไฮ้

“ไปรยา ไม่ว่าคุณจะพูดอะไร ผมก็ไม่โกรธคุณหรอก สำหรับคุณ ผมไม่เคยโกรธเลย” ธนวันยิ้ม ลุกขึ้น แล้วมองหน้าไปรยาด้วยรอยยิ้ม

“บ้าป่ะเนี่ย คุณส่งฉันกลับบ้านเดี๋ยวนี้ พรุ่งนี้ฉันค้องทำงาน” เห็นว่ายุให้โกรธไม่ได้ผล ไปรยาจึงหาข้ออ้างอื่น อันที่จริงเมื่อกี้โทนี่ก

บทที่ 180

แต่งงานกับผมนะ

“ไปรยา แต่งงานกับผมนะ!” ธนวันคุกเข่าลง มือข้างหนึ่งถือช่อดอกไม้อีกข้างถือแหวน ขอไปรยาอย่างเป็นทางการ

ไปรยากลั้นน้ำตาไหว แต่ก็ไหลออกจนได้ เธออยากตอบตกลงจริงๆ ถึงขนาดที่ว่ามือซ้ายของเธอยื่นไปแล้ว แต่ก็โดนดึงกลับด้วยมือขวา

“ไปรยา แต่งงานกับผมนะ” ธนวัน

บทที่ 181

บทที่181 ความกลัวที่หนีไม่พ้น

“ใช่ ผมผิดเอง แต่วันนี้วันวาเลนไทน์นะ คุณอย่าร้องไห้ได้ไหม” ธนวันพูดพลางเช็ดน้ำตาให้กับไปรยาเบาๆ

“หนาวจังเลย แต่เอ๊ะ นี่คุณทำไมถึงไม่ใส่เสื้อผ้าเนี่ย” ไปรยาเมื่อเริ่มกลับเป็นปกติ มองเห็นธนวันเปลือยท่อนบนก็โวยวายขึ้นมา

“ในเมื่อคุณรู้ว่