บทที่ 97 ไปเมืองเป่ย

ฉันรู้ว่าเลขาของอนุสิทธิ์ตำแหน่งนี้มีใครอยากทำแค่ไหน หลายคนคิดหัวแทบแตกพยายามให้ได้มาทำตำแหน่งนี้ ดังนั้นพวกเขาเลยรู้สึกเสียดายที่ฉันลาออก แต่พวกเขาไม่รู้ว่าฉันได้มันมาได้ยังไง ไม่รู้ว่าฉันอยู่ในตำแหน่งนี้อย่างหวั่นใจแค่ไหน ตอนนี้โอเคแล้ว สบายใจเหมือนยกภูเขาออกจากอก ฉันเง

บทที่ 98 บ้านเช่าด้วยกัน

"ดรัณ? ทำไมคุณมาอยู่ที่นี่ล่ะ?" ฉันถามอย่างประหลาดใจ เขายิ้มตอบว่า "ผมทำงานที่นี่น่ะ?" "งั้นหรอ? บังเอิญจังเลยนะ วินัยก็มาทำงานที่นี่ พวกเราจะมาอยู่ที่นี่น่ะ" ฉันพูดอย่างดีใจ การได้เจอคนรู้จักในเมืองอื่นนับเป็นเรื่องดียิ่ง "ออกรถเถอะ" วินัยพูดกับดรัณ พอรถออก วินัยอธิบายส

บทที่ 99 เย็นชาใส่

วินัยยักไหล่เบนไปตอบเรื่องอื่นว่า “คนแก่ก็งี้แหละ ต้องอยากได้หลานชายอยู่แล้ว คุณไม่ต้องคิดมากหรอก” ฉันกลั้นน้ำตาถามต่อ “แล้วคุณล่ะ?” วินัยสีหน้าเรียบเฉยบอกว่า “ผมยังไงก็ได้ ถ้าพ่อแม่ผมชอบก็โอเค” ฉันคิดว่าเขาตอบเหมือนไม่ได้ตอบ พ่อแม่เขาชอบเด็กผู้ชาย เขาก็ต้องชอบเด็กผู้ชายแน่