บทที่ 76 รางวัลสำหรับเมื่อวาน

ฉันมองเขา ใจที่หวาดระแวงและโกรธขึ้งพลันคลายลง ฉันแย่งกระเป๋าไปไว้ในมือ “เอามา” ก่อนเตรียมเดินไป แต่เขาเรียกฉันไว้ “ทิพย์

คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?” ฉันตาโพลงมองเขา “คุณหมายความว่าไง?”

“ไม่มีอะไรนี่ ผมแค่เป็นห่วงคุณเท่านั้นเอง ตอนนี้ผมแค่อยากให้คุณดูแลคุณ

บทที่ 77 เงินก้นถุงจะอยู่หรือไป

ฉันรู้เหมือนเห็นวินัยตอนอายุยี่สิบ ตอนนั้นพวกเราพึ่งเข้ามหาลัย ไม่มีเงินมากนัก นัดเดทกันตามร้านอาหารข้างทาง วันครบรอบตอนปีสอง เขาลูบผมฉันแบบนี้บอกว่า ต่อไปจะทำให้ฉันไม่ลำบาก วันครบรอบทุกปีก็พาฉันไปดินเนอร์ใต้แสงเทียน ต่อมาเขาทำได้แล้ว ไม่ว่าจะวันครบรอบการเป็นแฟ

บทที่ 78 รู้สึกโดนเหยียดหยาม

วินัยมองฉันนิ่ง ระหว่างที่ฉันเริ่มหวั่นกับความนิ่งนั่น เขาก็ผลุดอุ้มฉันไปนอนลงบนเตียง ฉันตกใจร้องออกมา “ทิพย์...คุณไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น...” เขาบอกพลางวางฉันลงบนเตียงอย่างนุ่มนวล ฉันตื่นเต้นแทบลืมหายใจ ได้แต่อ้าปากหอบหายใจ

ในที่สุดก็มาถึงซะทีใช่ไหม? ฉันจ้