บทที่ 26

บทที่26 ไม่ได้ฝันไป

พอเห็นฉันไม่เซ้าซี้เรื่องไปจากเมืองนี้อีก วินัยก็กลับมาเป็นคนเดิมที่ห่วงใยเอาใจใส่ฉัน แต่บางครั้งเวลาฉันมองเขา จะมีภาพเขาใส่หูฟังหันหน้าเข้าจอคอมในตอนกลางคืนซ้อนทับขึ้นมา

เสียงหอบหายใจนั่น ร่างกายที่สั่นไหว มันเป็นแค่ความฝันจร

บทที่ 27

บทที่27ขอร้องคุณมีสัมพันธ์กับฉัน

วินัยหลับสบายอยู่ข้างๆ ฉันย่องไปเข้าห้องน้ำ

ตาบวมนิดหน่อย มีคราบน้ำตาที่หน้าอย่างเห็นได้ชัด ฉันเปิดก๊อกล้างหน้าอย่างปราณีต พอมองดูตัวเองในกระจก ฉันคิดพิเรณปลดกระดุมเสื้อถอดออก

ร่องรอยที่อน

บทที่ 28

บทที่28 ทำงานนอกสถานที่

“ก็เคสที่คราวก่อนปิดจ้อบไม่ลงนั่นแหละ รอบนี้ดูท่าจะมีหวังละนะ”เพื่อนร่วมงานยิ้มบอกว่า “ผจก.ยังบอกอีกนะว่า ถ้าเธอปิดจ้อบไม่ลงอีก……” (ทำท่ามือปาดคอ)

“ฉัน เธอไม่ไปกับฉันหรอ”ฉันตกใจเล็กน้อย

“ฉันต้องไปอีกเคสหน