บทที่ 163 ยัยทึ่ม

ในขณะที่ฉันคิดอยากจะด่ามัน วินัยก็มองฉันพลันหัวเราะร่า “เชื่อฟังสิ”

“วินัย !” ฉันอดใจกร่นด่าไม่ได้ “แกอย่าริเหิมเกริม !”

“ฉันยังไม่ทำอะไรเลยนะ” วินัยกอดดรัญ รอยยิ้มเหือดหาย สายตาเย็นยะเยือกเฉกเช่นเดียวกันกับดรัญ “แกต่างหาก แกทำอะไรกับดรัญไว้แกรู้ตัวดี ฉันยอมรับว่าฉ

บทที่ 164 ลบภาพถ่าย

ฉันไม่เคยได้ยินชลัชใช้น้ำเสียงแบบนี้พูดจามาก่อน ขนลุกชูชันไปทั้งตัวและลุกขึ้นยืน รู้สึกเหมือนกระแสอากาศอบอุ่นภายในห้องนี้ลดวูบวาบลงทันใด

แนบตัวประชิดอนุสิทธิ์โดยสัญชาติญาณ ฉันจ้องชลัชอย่างอย่างสงสัยปนตกตะลึง

ทว่าเสียงของอนุสิทธิ์กลับเรียบนิ่งมาก “เมื่อกี้ฉันเพิ่งจะ

บทที่ 165 หลบซ่อน

อนุสิทธิ์เงียบอยู่นาน แล้วพูดกับฉันว่า “ชลัชเกลือกกลั้วอยู่ในแวดวงต่ำตมมาเนิ่นนานหลายปี ใจเหี้ยมมาก !”

ฉันรู้อยู่แล้วว่าชลัชใจเหี้ยม หากเขาใจอ่อนสักหน่อย ภาพถ่ายของฉันกับชัยชาญคงไม่ไปปรากฏอยู่บนหนังสือพิมพ์

เขาคนนี้ก็ป่าเถื่อนผิดมนุษย์มนา จะบอกว่าโหดเหี้ยม แต่บางครั้