บทที่ 154 ขอบคุณมาก

ฉันรู้ว่านี่มันชะตาลิขิต ฉันก็ยอมรับมัน แต่ในใจกลับมีเสียงเล็กๆบอกว่า ลองดูอีกครั้งสิๆ ชีวิตนี้ยังอีกไกลนัก จะมาหยุดอยู่แค่นี้ไม่ได้นะ อนุสิทธิ์ไม่ได้ติดต่อฉันอีกหลังจากวันนั้น พอหวานหลับแล้ว ฉันมักจะมองท้องฟ้าไปเรื่อยเปื่อย ไม่แยแสสภาพอากาศที่เปลี่ยนแปลงไปเล

บทที่ 155 เป็นเด็กผู้หญิง

วินาทีนี้แสงแดดสาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา อนุสิทธิ์เสียงนุ่มนวลอย่างไม่น่าเชื่อ บวกกับแสงแดดอบอุ่น ฉันซุกในอ้อมแขนเขา รู้สึกถึงความหวานละมุนแปลกๆ เหมือนเราเป็นคู่รักหรือสามีภรรยาทั่วไป ...ฉันไม่อยากทำลายบรรยากาศนี้ลง เลยพูดเสียงเบาว่า "ห้าเดือนแล้ว

บทที่ 156 คนบ้า

การตะคอกนี้ทำฉันหยุดมะโน ถึงพบว่าสีหน้าเขาทะมึนจนน่ากลัว ฉันสะดุดกึกรีบยิ้มให้เขา "ทำไมหรอ?" เขาหยันฉัน "ทิพย์สุดา เธอเคยสัญญากับฉันไว้ แล้วก็พาเงินกับลูกของฉันหนี จนถึงวันนี้คนที่พูดแล้วกลับคำก็มีแต่เธอนี่แหละ ฉันน่ะคำไหนคำนั้นเสมอ แล้วเธอล่ะ? อย่าหาทางยั่ว