บทที่ 144

บทที่144 ถูกตักเตือน

อนุสิทธิ์ออกมาจากห้องนั่งเล่น ถึงแม้ว่าจะทานด้วยความรวดเร็ว แต่กลับสง่างามสุภาพ

“กินข้าวสิ มองฉันทำไม?” เขาเงยหน้ามามองฉันทีหนึ่ง

ฉันกระพริบตาถี่ๆ ใจเต้นแรงมาก

เมื่อกี้ฉันโง่ไปแล้วหรอ? มองดูแต่เขา! แค่กินข้าวเอง มีอะไรน่ามอง?

“วันห

บทที่ 145

บทที่145 เจอคนที่บ้าน

ตอนแรกคิดว่าคืนนี้อนุสิทธิ์ไม่น่ามาหา ไม่คิดว่าเขาจะโผล่มาตอนสี่ทุ่ม

ฉันดูแลอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขา ดูท่าเขาเหมือนคืนนี้จะไม่กลับแล้ว เพียงแต่รู้สึกขุ่นใจ หรอคืนนี้เขาจะอยู่ที่นี่?

หลังจากขึ้นเตียง อนุสิทธิ์เอื้อมมือมาแตะฉัน ฉันเขยิบออกโดยอัตโนมัต

บทที่ 146

บทที่146 ฉันท้อง

“ทิพย์”

ไม่รู้ว่าแม่เดินเข้ามาในห้องน้ำตั้งแต่เมื่อไหร่ ช่วยฉันลูบหลัง

ฉันรู้สึกค่อยยังชั่ว ชื่นขึ้นมาแล้วยิ้มให้แม่ “แม่ แม่ไม่ต้องห่วงไปหรอก หนูไม่เป็นไร หนูแค่เมาเครื่อง อ้วกมาตลอดทางเลย ตอนนี้ยังไม่ดีขึ้นเท่านั้นเอง”

เมื่อแม่ได้ยินเช่นนี้ ก็โล่งอ