บทที่130เธอมันขายบริการ

�

ไม่นาน มือถือเขาดังขึ้นมาจากหลังรถ

“อ้อ ที่แท้ก็อยู่นี่เอง ฉันยังคิดว่าซื้อมือถือใหม่มือถือเก่าก็จะหายจากผมไปแล้ว”ตีรณมอด้วยความไม่คาดคิด แล้วคืนให้ฉัน

ฉันไม่อยากรู้ว่าเขาจงใจหรือไม่ แต่ไม่เป็นไร เพาะยังไงเราก็ได้ขอเบอร์กันไว้แล้ว พี่ลัชหมอบหมายไว้

ฉ

บทที่ 131 คาดคั้น

อนุสิทธิ์ยืนมองฉันจากหน้าประตู ไม่พูดอะไรสักคำ จากนั้นก็หมุนกายจากไป

ฉันไม่เข้าใจว่านี่มันหมายความว่ายังไงแต่ก็รีบลุกออกจากอ่างน้ำ เช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วตามเขาออกไป

เขามองฉันเดินออกมา คิ้วขมวดเป็นปม “ก่อนผมกลับมา คุณต้องรออยู่ที่นี่!”

เป็นธรรมดาที่ฉันจะไม่ก

บทที่ 132 เชื่อได้มั้ย

หลังจากตื่นขึ้นในเช้าวันต่อมา ฉันถึงพบว่าวินัยไม่ได้ให้เหลือโอกาสหลบหนีไว้ให้ฉันเลย เขาถึงขั้นล็อคประตูจากด้านนอก

ฉันถูกขังในอพาทเมนต์สามห้องนอนสองห้องโถง หมดทางหนีอย่างสิ้นเชิง

ฉันลองไขลูกกุญแจที่หาได้ทุกดอกไปรอบหนึ่ง แต่ก็เปิดประตูใหญ่ไม่ได้อยู่ดี

อยา