ตอนที่ 24 รถชน

สมองของลู่จิ่นเฉินส่งเสียงหึ่งๆ

หน่วนหน่วน...

เขาจะหลับไม่ได้ เขาต้องไปหาหน่วนหน่วน...

แต่ไม่ว่าในใจขจองเขาจะแข็งแกร่งแค่ไหน แต่ก็ไม่สามารถทนกับแรงกระแทกและอาการบาดเจ็บอย่างแรงที่เขาได้รับได้

มีเสียงดังที่ข้างหู...

ล้วนแต่เป็นเสียงร้องไห้และเสียงกร

ตอนที่25แยกย้ายกันไปมีวิถีชีวิต

ในที่สุดลู่จิ่นเฉินก็ถูกเข็นออกมาหลังจากที่ทำการช่วยชีวิตอยู่เป็นเวลานาน

.ใบหน้าซีดเผือดไม่มีเลือดซักหยด ศรีษะถูกคลุมด้วยผ้ากอซและผ้าพันแผลอย่างหนัก ใบหน้าของเขาปรากฏออกมาเป็นส่วนเล็กๆเท่านั้น

ลู่เต๋อไห่ก้าวไปด้านหน้าทันทีเพื่อจะตรวจดู กลับถูกคุณหมอข

ตอนที่26 ใช่หน่วนหน่วน ไม่ใช่หน่วนหน่วน

ลู่จิ่นเฉินเม้มริมฝีปากของเขา “ดูเหมือนไม่มีอะไรที่ผมจำไม่ได้นะครับ เพียงแต่ว่าผมจำไม่ได้ว่าทำไมถึงได้มานอนอยู่ที่โรงพยาบาลเท่านั้นเอง...ที่เหลือดูเหมือนว่าจะจำได้หมด...”

“ที่แกเกิดอุบัติเหตุ แกจำได้หรือเปล่าว่าเพราะอะไร?” ลู่เต๋อไห่ถาม

ลู่จิ่น