ตอนที่ 11 ให้เห็นว่าเธอเป็นคนสารเลวเช่นนี้

นิ้วมือที่ดุร้ายของลู่จิ่นเฉินจับเอวของเธอไว้แน่น “คุณหมายความว่าไง?”

ขาของซูหน่วนหน่วนนั้นอ่อนนุ่มอย่างมาก จึงไถลลงบนพื้นเพราะยืนไม่อยู่ และไม่รู้ว่ามือไปกระแทกเข้ากับสวิตซ์ของโคมไฟได้อย่างไร มีเสียงคลิกดังขึ้น แสงไฟที่ส่องสว่างสดใสก็สว่างขึ้นมา

ตอนที่ 12เรียกให้ฉันออกไป

ทันทีที่เธอพูด กู้หย่งเหลียนที่อยู่ด้านนอกย่อมได้ยินเสียงของเธอแล้วอย่างแน่นอน

ซูหน่วนหน่วนหลับตาลงอย่างสิ้นหวัง มาจนถึงตอนนี้เธอยอมแพ้ที่จะต่อสู้ขัดขืนอย่างสมบูรณ์

ลู่จิ่นเฉินจับคางของเธอแล้วยกศรีษะเธอขึ้น

“ทำต่อไป ซูหน่วนหน่วน” เขาพูด “ส่งเสียงร้อ

ตอนที่ 13ไปต่างประเทศกับผมเถอะนะ

ซูหน่วนหน่วนส่ายหน้า แล้วถอนมือออกจากมือของกู้หย่งเหลียนที่จับเอาไว้แน่น “ฉันไม่ไปต่างประเทศกับคุณหรอกค่ะ และคุณก็ไม่ต้องใส่ใจฉันหรอกนะคะ ฉันจะกลับไปที่ชนบท...”

เธอยังจำในสิ่งที่ลู่จิ่นเฉินเตือนเอาไว้ได้ เธอไม่ต้องการทำให้กู้หย่งเหลียนต้องเดือดร้อน