บทที่ 92

ถ้าหากขาเธอหัก ไม่มีทางที่จะลุกขึ้นเดินได้อีกตลอดชีวิต และยังต้องเผชิญกับการที่คู่หมั้นหนีไป ถูกคนอื่นหัวเราะเยาะพวกนี้

เธอจะทำอย่างไร?

เพียงแค่คิดเรื่องพวกนี้ เธอก็รู้สึกว่าตัวเองอาจจะเป็นบ้าได้

“อยากพูดอะไรก็พูดมาตรงๆ” ธามนิธิมองไปยังท่าทางที่กลืนไม่เข้าคายไ

บทที่ 93

ธามนิธิมองไปยังปาณี เขายอมรับว่าเขารู้สึกอยากแกล้ง อยากลองดูเหมือนกันว่าคนขี้อายอย่างเธอจะทำได้ถึงระดับไหน?

เขาพยักหน้า “ดี”

ปาณียื่นมือออกไป ปลดกระดุมบนเสื้อเชิ้ตของเขาออก

สำหรับเธอแล้ว ธามนิธิในตอนนี้ไม่มีภัยอันตรายต่อเธอเลย เพราะว่าข้างล่างของเขานั้นใช้ก

บทที่ 94

ธามนิธิมองไปยังสีหน้าที่ไร้เดียงสาของเธอ ท่าท่างกลับแน่วแน่มาก “ออกไปเถอะ!”

ธามนิธิในเวลานี้ดูเย็นชามาก

ปาณียังคงไม่ค่อยวางใจนัก “คุณทำคนเดียวได้หรอคะ?”

ธามนิธิมองเธอแวบหนึ่ง “ฉันสามารถดูแลตัวเองได้”

เริ่มตั้งแต่ต้องการความช่วยเหลือจากคนอื่นในทุกๆเ