บทที่ 76

เธอมองแม่แวบหนึ่ง ปกติคนขี้งกขนาดนั้น ไม่คาดคิดเลยว่าแค่มากินข้าวกับนภันต์ ทำไมถึงต้องเลือกร้านอาหารที่แพงขนาดนี้

เธอกำลังอยากจะถามคำถามนี้ มือถือของฝนสิริก็ดังขึ้น มีคนโทรเข้ามา ฝนสิริรับสาย “ใช่ค่ะ ที่นี่แหละค่ะ”

ฝนสิริยังอุตส่าห์ออกไปต้อนรับที่หน้าประตูอย่างกระตื

บทที่ 77

ปาณีนั่งเงียบ

ฝนสิริรู้สึกว่าเธอไม่มีมารยาทมาก จ้องหน้าปาณีก่อน แล้วจึงพูดกับคุณนายบ้านแก้วตาว่า “เด็กไม่มีมารยาท อย่าถือสาเลยนะคะ”

“ไม่เป็นไรครับคุณน้า” จริมยิ้มและมองไปทางปาณี ท่าทางกระตือรือร้นเชียว “เพิ่งเจอกันครั้งแรก ผู้หญิงคงอาย เข้าใจได้ครับ”

ได้ยินเขา

บทที่ 78

จริมหัวเราะชอบใจ “ก็ยังดีครับ เงินเดือนของผมถ้ารวมเงินอุดหนุนก็ได้เดือนละ 7-8 พันหยวนเองครับ เทียบกับพวกที่ทำธุรกิจส่วนตัวไม่ได้หรอก......”

แม้ปากจะพูดจาถ่อมตัว แต่ในความเป็นจริง มองไปแล้วเห็นได้ชัดเจนเลยว่าเขาพึงพอใจต่อรายได้ของตัวเองเป็นอย่างมาก

และยิ่งไปกว่านั้น