บทที่ 747

เพียงชั่วพริบตา เขาก็นึกถึงบทที่ตัวเองถูกแย่งลำแสงไป และนึกถึงบทที่ถูกแย่งทุกอย่างไป...แต่เขาถอย

ปาณีนั่งอยู่อีกด้าน เธอฟังไม่รู้เรื่องสิ่งที่เมธชนันพูดหมายถึงอะไร "เขาเป็นอะไรไป?"

ทำไหมทำตัวเหมือนนอกใจ แล้วมาขอให้ผู้หญิงยกโทษ

เมื่อธามนิธิเห็นเขาพูดจาไร้สาระ ก็พูดเตือ

บทที่ 748

เธอไม่มองเมธชนันดเลย เพราะกลัวว่าถ้ามองแล้ว เธอจะห้ามใจไม่ให้รู้สึกอยากตีเขาไม่อยู่

ขณะที่เธอยังคิดไม่ออกว่าควรเผชิญหน้าดีไหมนั้น ธามนิธิก็จ้องมองเธอด้วยสายตาน่าขัน และพูดกับเมธีชนันว่า : "เมื่อคืนดุด่าเธอไม่กี่ประโยคเลยโกรธแล้ว"

"แล้วคุณไปดุด่าเธอทำไหมล่ะ?" เมธชนันยิ้มแย้ม

บทที่ 749

เมธชนันพูดว่า : "ถ้างั้นก็คงเป็นผมที่ทำให้คุณโกรธ ใช่ไหม? โกรธที่ผมแย่งเตียงของคุณ? ครั้งหน้าจะไม่มีแล้ว"

ธามนิธิปล่อยมือเธอลง และเอามือวางบนหัวของเธอ และพูดอย่างแผ่วเบาว่า : "เรื่องบางอย่างที่มันผ่านไปแล้ว ก็ไม่ควรเอามาพูดอีก"

"..." ปาณีมองธามนิธิ "อารู้เรื่องนี้มาตั้งนานแ