บทที่691

เธอเอื้อมมือออกไปผลักเขาออก “คุณปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!”

ปิยพนธ์คิดว่าเธอแค่ขี้อาย มองใบหน้าที่ละเอียดอ่อนของเธอด้วยความตื่นเต้น “นลิน ผมรู้สึกเหมือนว่ากำลังฝัน ในที่สุดคุณก็มาเป็นภรรยาของผม”

ขณะที่เขาพูดแบบนั้นก็ไม่ได้ปล่อยนลิน มีสุวรรณ์ ยังคงแนบชิด ลมหายใจพ่นลงบนใบหน้าของเธอ

บทที่692

ตอนนี้ในสายตาคนอื่น เธอเป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว

ถ้าหากเธอบอกว่าเธอมีความสัมพันธ์กับเมธชนัน แล้วเมธชนันไม่ยอมรับคำพูดนั้น เช่นนั้นแล้วเธอก็ไม่รู้ว่าจะต้องอับอายขายหน้าขนาดไหน

……

เมธชนันเพิ่งนอนตอนตีห้า และตื่นขึ้นมาตอนเจ็ดโมงเช้า

ที่บ้านตระกูลศรีเดชนิษนั้นเงียบเช

บทที่693

แค่เป็นคืนที่ฝันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฝันถึงบทที่ธามนิธิได้รับบาดเจ็บ

เขาเป็นทหาร พ่อของเขาสอนเขาตั้งแต่อายุยังน้อย มันจึงเป็นบวกมาก

แต่กับเรื่องนั้น มันเป็นคราบที่ลบไม่ออกในชีวิตของเขา ถึงแม้ว่าจะไม่มีใครรู้ แต่หัวใจของเขาเต็มไปด้วยการลงโทษ

เขาส่งคนไปดูแลธามนิธิ หวังว่าธามนิ