บทที่550

แต่ว่าทุกครั้งที่เห็นเขาคนที่โดนเด่นและเก่งแล้วกลับมาดูตัวเองก็ราวกับตัวเองกำลังเพ้อฝันไปวันๆ

ธามนิธิเห็นเธอเอาแต่มองเขา “รีบทำสิฉันหิวแล้ว”

“เธอไปรอที่ข้างนอกแป๊บนึงเดียวฉันก็ทำเสร็จแล้ว”

ธามนิธิมองเธอแล้วก็เดินออกไป

แป๊บเดียวปาณีก็เอากับข้าวที่ทำเสร็จออกมา

บทที่551

แต่เรื่องนี้ยังไงเดียวทุกคนก็รู้

เธอพยักหน้า “อือ”

และแน่นอนพอฝนสิริเห็นปาณีพยักหน้าก็โกรธมากและบ่น “ทำไมเธอโง่แบบนี้? เขาให้หย่าเธอก็หย่าเลยเมื่อก่อนบทที่เขายังไม่หายดีเธอก็ดีกับเขาขนาดนั้นจะตามเขาให้ได้แล้วทำไมตอนนี้ต้องเลิกกัน?”

นี่มันก็เสียเปรียบล่ะสิ?

ลองคิด

บทที่552

แต่ไม่รู้ว่าทำไมตอนนี้เธออยากให้เขามาอยู่ข้างตัวเองมาก

อาจจะเพราะโดนใครดูแลก็จะชินกับวันที่โดนเขาดูแลแบบนั้น?

เลยลองชิมความอบอุ่นถึงจะรู้ว่าความเหงารสชาติมันเป็นยังไง

แป๊บเดียวเธอก็ทำงานเสร็จแล้วขึ้นไปบนเตียงหลบไว้ในใต้ผ้าห่มแต่นอนยังไงก็นอนไม่หลับ

ไม่รู้ว่าผ่านไ