บทที่548

แต่ธามนิธิก็ไม่เข้าแต่แวบเดียวทำไมท่าทีของเธอก็เปลี่ยนอีกแล้ว?

ไวยาตย์พูดอย่างจริงจัง “มันเป็นสองเรื่องที่ไม่เหมือนกันเรื่องงานคืองานเรื่องส่วนตัวคือเรื่องส่วนตัว! คุณก็ทำเพราะความรู้สึกส่วนตัวแล้วยกธีระให้เขาไม่ได้”

นี่ไม่ใช่ธีระจะไปเองหรอ?” นี่ทำให้ธามนิธิรู้สึกผิดคาด

บทที่549

ธามนิธิกอดเธอไว้แล้วหน้าเกยไหล่เธอไว้มองไอร้อนในหม้อ “เธอว่าถ้าพวกเราไม่ได้หย่ากันมันจะดีขนาดไหนกัน ทำอาหารด้วยกันทุกวันคิดไปคิดมาก็สนุกดีนะ”

บ้านหลังนี้เล็กแต่ถ้าใช้ชีวิตแบบนี้มันก็มีความรู้สึกอีกแบบ

ปาณีไม่ได้ต่อเรื่องอีกก็แค่บอกว่า “คุณอาไปรอข้างนอกก่อนเลยเดียวฉันก็ทำเสร็

บทที่550

แต่ว่าทุกครั้งที่เห็นเขาคนที่โดนเด่นและเก่งแล้วกลับมาดูตัวเองก็ราวกับตัวเองกำลังเพ้อฝันไปวันๆ

ธามนิธิเห็นเธอเอาแต่มองเขา “รีบทำสิฉันหิวแล้ว”

“เธอไปรอที่ข้างนอกแป๊บนึงเดียวฉันก็ทำเสร็จแล้ว”

ธามนิธิมองเธอแล้วก็เดินออกไป

แป๊บเดียวปาณีก็เอากับข้าวที่ทำเสร็จออกมา