บทที่ 53

หลังปาณีพูดจบ ธามนิธิก็ออกมาจากข้างในพอดี เขาสวมใส่เสื้อเชิ้ตหลวมๆ นั่งอยู่บนรถเข็น มองไปยังทั้งสองคนที่กำลังยืนคุยกันอยู่ เปิดปากพูดเสียงเบาว่า “ไวยาตย์”

น้ำเสียงเรียบนิ่งมาก แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกที่กำลังกดขี่อีกฝ่ายอยู่

ไวยาตย์รีบเดินไปหาเขา “คุณธามนิธิ”

บทที่ 54

ปาณีมองไปยังเวทัสที่กำลังนั่งกินบะหมี่อยู่อีกฝั่งหนึ่ง ขณะที่เขากำลังทานบะหมี่นั้นเงียบมาก ไม่ส่งเสียงใดๆ ถ้าไม่สังเกตก็จะเหมือนไม่มีคนอยู่

เมื่อวานเขาไม่อยู่ เพิ่งจะมาวันนี้ล่ะสิ?

บรรยากาศอึดอัดเล็กน้อยอย่างไม่มีเหตุผล ปาณีก็ไม่ได้ชวนคุยใดๆ

รู้สึงถึง

บทที่ 55

เธอรู้สึกว่า ตัวเองควรจะคิดบัญชีเรื่องที่เลิกกันกับเขาดีๆสักหน่อยแล้ว เพื่อที่ว่าเขาจะไม่ทำตัวได้คืบจะเอาศอกอย่างนี้อีก

สีหน้าของเวทัสเย็นชามาก “มีอะไรต้องคุยกันอีก? ตอนนี้เธอก็เป็นน้าสะใภ้ของฉันแล้ว เธอคิดว่าระหว่างเรายังมีเรื่องอะไรที่ต้องคุยกันอีกหรอ?”

ปาณี