บทที่337

ในตอนนั้น ธามนิธิยังคงเป็นว่าที่ลูกเขยของเขา ในระหว่างนั้น หนึ่งปียังหาตัวคนไม่เจอสักกะหน

ธามนิธิหมั้นกับนลินมากี่ปี นับไปๆมาๆมาบ้านนี้แค่เพียงสามครั้งเท่านั้น กินข้าวสามครั้ง แล้วก็กลับไป

ธามนิธิเป็นคนจำพวกรู้จักสูงต่ำหน้าหลัง ทุกครั้งเวลาที่มาบ้าน ล้วนทำให้

บทที่ 338

นลินเหลือบมองธามนิธิ ก่อนหยิบรูปถ่ายขึ้นมาอย่างสงสัย เมื่อเห็นคนบนรูป ดวงตาของเธอก็เบิกกว้างขึ้น

บนรูปถ่าย ปกติเธอมักจะทำตัวดีกับครอบครัวเสมอ พ่อที่รักแม่ของเธอสุดชีวิต กำลังโอบกอดหญิงสาววัยยี่สิบต้นๆ พฤติกรรมดูใกล้ชิดอย่างยิ่ง

ที่ควรรู้คือ พ่อของเธอปีนี้อายุห้าสิบกว่าแล้ว

บทที่339

ไวยาตย์ผงกศีรษะ “ครับ ราตรีสวัสดิ์”

ธามนิธิเข้าไปในประตู พบว่าปาณีกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ สวมหูฟังและท่องคำศัพท์

ในช่วงเวลานี้ เขาค้นพบขึ้นมาว่า ในทุกๆวันที่กลับมาบ้าน และได้เห็นเธอถือเป็นเรื่องที่ช่างน่าอบอุ่นมากเพียงใด

ปาณีตั้งใจอย่างมากเวลาที่เธอเรียนหนังสือ ธา