บทที่ 322

ปกติแล้วเวลารับประทานอาหาร คนที่แค่เพียงพูดสักประโยคกลับเสมือนถูกเรียบเก็บวิญญาณ มาวันนี้กลับชวนเขาพูดคุยไม่หยุด

ปาณีใช้ตะเกียบคีบขึ้นมา ลองกินไปหนึ่งคำ “ฉันกำลังกินอยู่นี่ไง อร่อยมาก เพียงแต่ว่าร้านนี้ราคาแพงไปมาก”

“เธออยากกินเมื่อไหร่ก็มาได้ ฉันมาเป็นเพื่อน”

“

บทที่ 323

ปาณีมองไปยังธามนิธิที่กำลังถูกไวยาตย์ดันตัวเข้ามา “คุณอา ดอกไม้พวกนี้คุณเป็นคนซื้อหรือคะ”

ธามนิธิตอบกลับเสียงเบา “ให้เธอ”

“……….”ปาณีมองไปยังดอกไม้เหล่านั้น เยอะขนาดนี้จะเปิดร้านดอกไม้หรือไงกัน “ฉันถามคุณอย่างจริงจังนะ”

“ฉันไม่จริงจังตรงไหน?” ธามนิธิมองไปที่เธอ “ชอบไหม

บทที่ 324

บทที่324

โดยเฉพาะทัศนคติของนลินที่เพิ่งเจอในวันนี้ ทำให้คิดได้ ว่าเธออยากอยู่ข้างกายเขามากเหลือเกิน คอยปกป้องเขา ดูแลเขา

คุณอาของเธอแสนดีขนาดนี้

มีเหตุผลอะไรกันให้ผู้หญิงเลวคนนั้นมารังเกียจ?

ธามนิธิมองไปยังยัยเด็กซื่อบื้อคนนี้ ความอบอุ่นของเธอทำให้นึกถึงดวงอาทิตย์ดวง