บทที่ 284

หลังจากได้ยินคำพูดของเธอ ธามนิธิก็หัวเราะอย่างอดไม่ได้ “ขาหักนับไหม?”

“......” คำพูดนี้ของเขา เปรียบเสมือนเข็มที่ทิ่มแทงใจของเธออย่างแรง

ใช่สิ!

ถ้าเทียบกับสิ่งที่ธามนิธิต้องเจอแล้ว เรื่องแค่นี้จะถือสาไปทำไม?

ธามนิธิลูบหัวเธอเบาๆ พูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง “ฉันจำได

บทที่ 285

เขาอ่อนโยนมาก ไม่เหมือนเขาที่ยิ่งยโสและเย็นชาในเวลาปกติเลย เธอไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าที่แท้เขาจะอ่อนโยนได้มากขนาดนี้ ถึงขั้นเรียกเธอว่าเบบี๋

เธอเพิ่งจะอายุ18 ธามนิธิไม่อยากแตะต้องเธอไวขนาดนี้ แต่ว่าในบางครั้ง เมื่อความรู้สึกถึงจุดนั้นแล้ว ไม่ง่ายเลยจริงๆที่จะควบคุมตัวเอง

ฝ่าม

บทที่ 286

ในสายตาของปาณีเป็นการเพ้อฝัน แต่ในสายตาของเขานั้น กลับดูเหมือนต้องเป็นแบบนี้อยู่แล้ว

แววตาของเขา ทำให้ปาณีหลบสายตาด้วยความตื่นเต้น

เธอคิดมากเกินไปหรือเปล่า?

จู่ๆก็เหมือนเธอถูกสารภาพรักซะงั้น

แต่ว่า คุณอาก็คือคุณอาจริงๆ ขนาดสารภาพรักยังทำให้รู้สึกสบายใจขนาดนี้