บทที่280

“ไม่ต้องครับ” ธามนิธิพูดต่อ “วันนี้ปาณีบอกเขาจะทำอาหารเองครับ”

ปกติพวกเขาอยู่บ้าน ข้าวเย็นจะเป็นน้าลำมุงเตรียมไว้ให้แต่วันนี้ปาณีบอกจะกลับมาทำธามนิธิเลยให้น้าลำมุงไม่ต้องเตรียม

น้าลำมุง “แล้วปาณีจะกลับมาตอนกี่โมงหรอ? นี่ก็เจ็ดโมงกว่าแล้วนะ”

“……” ธามนิธิมองเวลาค่อยรู้ตั

บทที่ 281

เธอเพิ่งจะอายุ 18 ชีวิตนี้เพิ่งจะเริ่มต้น อาจเป็นไปได้หรือเปล่าว่าความอ่อนโยนที่เธอมีให้นั้นจะเป็นการแสดงทั้งหมด?

ในความเป็นจริงนั้น เธอเกลียดเขามาก เกลียดที่สุด?

......

ในหอพัก โมรีเดินเข้ามาในห้อง มองไปยังปาณีที่นั่งอยู่หน้าจอคอมตลอดเวลา “ปาณี เธอไม่ไปกินข้าวหรอ?”

บทที่ 282

ในรถเงียบมาก ไวยาตย์เห็นปาณีเป็นแบบนี้ ก็ไม่ได้พูดอะไร นั่งเป็นฉากหลังอย่างเงียบๆ

ธามนิธิมองไปยังปาณีที่ซบอกเขาอยู่ แขนของเธอกอดเอวเขาไว้แน่น

เหมือนเธอจะเดินมาไกลมาก เหนื่อยจนเกือบจะเป็นลม ซบอยู่กลางอกเขา ทำให้เขาด่าไม่ออกเลยแม้แต่คำเดียว แต่กลับมีความรู้สึกอยากปกป้องเธอ