บทที่250

เธอยังเคยคิดอีกว่าถ้าเกิดคุณอายังไม่ดีอีกตลอดไป เธอสามารถไปรับเลี้ยงลูกกับเขาได้

ปาณีรู้สึกหน้าตัวเองตอนนี้ร้อนมาก เธอติดอยู่ที่หน้าอกของธามนิธิได้ยินเสียงเต้นหัวใจของเขาอาจจะเพราะว่ามันใกล้เกินไปแล้วเธอก็ตื่นเต้น สมองก็เลยไม่ได้คิดวิเคราะห์อะไรเลย

ผ่านไปอีกสักแป๊บค่อยนึกได้

บทที่251

ตอนเช้าของวันที่สอง ธามนิธิมีงานต้องคุยในโทรศัพท์ ปาณีจึงลงไปกินข้าวเช้าก่อน

จันวิภาให้คนเอายามาให้ปาณี “นี่เป็นยาที่เมื่อคืนหมอชลิตจัดไว้ให้ธามนิธิ เดียวธามนิธิลงมาแล้วอย่าลืมให้เขาดื่มนะ”

“……” ปาณีมองจันวิภา ไม่คิดว่าคุณหมอชลิตจะจัดยาให้ธามนิธิกินด้วย ดูจากอาการของเมื่อคืน

บทที่252

หลังจันวิภาไป ปาณีก็มองธามนิธิแล้วมองยาที่อยู่ข้างๆนึกถึงเรื่องเมื่อก่อนที่ตัวเองพยายาให้ธามนิธิกินยา ไม่รอให้ธามนิธิเปิดปากพูดเธอก็พูดไปก่อน “เดียวฉันเอาไปเททิ้งเอง”

ธามนิธิพูดด้วยน้ำเสียงขรึม “เทอะไร? พี่สาวให้เธอเอายามาให้ฉันกินไม่ใช่หรือไง? นี่เธออยากเททิ้งงั้นหรอ?”

ราวก