บทที่ 207

“ก็ดีครับ” ช่วงนี้ไวยาตย์เข้าใจตรรกะข้อหนึ่ง สำหรับความรักใคร่ของธามนิธิที่มีต่อปาณีแล้ว ไม่ว่าปาณีจะทำอะไร ขอแค่ชมไว้ก่อนก็พอ

ธามนิธิมองไปยังไวยาตย์ พูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบว่า “ถ้าอย่างนั้นวันนี้นายทำโอที! สิ่งที่นายรายงานกับฉันเมื่อกี้ทำออกมาให้หมด”

“......” ไวยาตย์มอ

บทที่ 208

“ไม่ลองดูจะรู้ได้ยังไง?” ปาณีมองไปยังติรยาที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ หยิบผ้าเช็ดตัวของตัวเองไปอาบน้ำ

พรุ่งนี้ก็เป็นงานเลี้ยงวันชาติจีนแล้ว สองสามวันนี้เธอฝึกซ้อมมาโดยตลอด อยากนอนพักผ่อนไวๆ

ติรยามองบนสำหรับผู้หญิงที่ฝันสูงอย่างนี้ นอนลงบนเตียง ก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเธออยากช

บทที่ 209

ติรยายืนอยู่หน้าปาณี มองไปยังปาณีอย่างได้ใจ “ฉันเคยบอกแล้วว่าฉันกับเธอไม่เหมือนกัน ลูกเป็ดขี้เหร่จะกลายเป็นพญาหงส์ขาวที่สวยงามนั้นมีเพียงในนิยายเท่านั้น ในชีวิตจริงไม่มีทางเป็นไปได้”

“ติรยา” ทีนาร์พูดว่า “เธอพูดเกินไปแล้วนะ!”

ติรยามองข้ามทีนาร์ไป “ฉันพูดเกินไปตรงไหน?