บทที่ 142

แต่ว่า ทุกคนก็เป็นเพื่อนที่อยู่หอเดียวกัน เธอจะไม่มีความรู้สึกอะไรบ้างเลยหรอ?

ติรยาถูกสายตาที่เข้มขรึมของปาณีจ้องมองจนตกใจอึ้งไปชั่วขณะ ต่อมาก็คิดได้ว่าตอนนี้ปาณีถูกธามนิธิไล่ออกจากบ้านแล้ว ไม่จำเป็นต้องกลัวอะไรอีก จึงหัวเราะออกมา “ไม่พอใจหรอ? ก็ตบฉันสิ!”

ขอเพียงแค

บทที่ 143

“......”

ปาณีได้ยินในสิ่งที่เขาพูด คิดไม่ออกจริงๆว่าควรพูดอะไรดี

พูดเอาใจนิดเอาใจหน่อยไม่ได้เลยรึไง?

ช่วงนี้เธอฝึกหนักขนาดนี้ ทุกวันยังกินไม่ดีอีก......

คิดถึงก่อนหน้านี้ที่อยู่กับธามนิธิ ในทุกๆวันนั้นอยากกินอะไรก็ได้กินอันนั้น ของอร่อยก็เป็นของเธอทั

บทที่ 144

โมรีล้างหน้าเสร็จ ก็เห็นทั้งสองคนกำลังเถียงกันอยู่ อดไม่ได้ที่จะถามว่า “พวกเธอพูดอะไรกันอยู่หรอ?”

แน่นอนว่าติรยาไม่มีทางยอมรับว่าตัวเองอยากดัง จึงอัพรูลงไป แต่สุดท้ายกลับโดนด่าซะเละ พูดหน้าดำหน้าแดงว่า “ไม่มีอะไร”

โมรีพูดว่า “เร็วๆหน่อยสิ จะสายแล้วนะ”

ติรย