บทที่ 90 ฟังคำพูดผมให้ชัดๆ

ผมยาวสลวยของเสิ่นอีเวยระลงมาบนใบหน้า ความเจ็บปวดและความซาบซ่านของร่างกาย ทำให้ในดวงตาหล่อนเหมือนมีสายน้ำซ่านกระเซ็น แม้แต่สายตาที่มองแสงไฟนอกหน้าต่างก็เริ่มพร่ามัว

หล่อนรู้ว่าครั้งนี้ที่เซิ่งเจ๋อเฉิงรุกหนัก จุดประสงค์ก็คือต้องการให้หล่อนร้องขอความเมตตาเห็นใจจากเขา

บทที่ 91 เสิ่นอีเวยเจอกับอันตราย

ถึงตอนนี้เสิ่นอีเวยจะเห็นสีหน้าของเซิ่งเจ๋อเฉิงไม่ชัด ไม่ต้องคิดก็รู้อยู่แล้วว่า เขาจะต้องมองเห็นแต่ตัวเอง พอคิดได้แบบนี้ ในใจของเสิ่นอีเวยก็รู้สึกกลัวขึ้นมา จนเหงื่อเม็ดเล็กๆ ไหลซึมออกมาจากหน้าผาก

ไม่ว่ายังไง ก็จะไม่บอกความจริงกับเซิ่งเจ๋อเฉิง ไม่เช่นนั้นส

บทที่ 92 ขอร้องช่วยฉันที

ถึงแม้ว่าตอนนี้เหตุการณ์จะคับขัน แต่ในใจของเสิ่นอีเวยก็เหมือนกำลังยืนอยู่กลางอากาศ เป็นเพราะเสิ่นอีเวยเองไม่ได้เห็นชื่อเซียวหันถิงมานานแล้ว

เสิ่นอีเวยไม่มีเวลามาคิดหรอกว่า ทำไมอยู่ ๆ เซียวหันถิงถึงโทรมา รู้เพียงแต่ว่าถ้าใครโทรเข้ามาตอนนี้ก็เปรียบเสมือนกับฟางเส้นสุด