บทที่ 63 ถูกเซิ่งเจ๋อเฉิงช่วยไว้

สองคนที่อยู่ด้านข้างพยักหน้าทันที อารมณ์ที่แสดงออกทางสีหน้ามีแต่รอด้วยความหื่นกระหายอย่างรอไม่ไหว

ฝ่ามือใหญ่ของผู้ชายสัมผัสกระดุมเสื้อเชิ้ตสีขาวของเสิ่นอีเวย หล่อนรู้สึกว่าสมองกำลังเต้นตุบตุบไม่หยุด มือทั้งสองข้างถูกตรึงไว้แน่นจนขยับไม่ได้ หล่อนทำได้แต่ทำตา

บทที่ 64 หมี่ย่าปรากฏกายขึ้น

หมี่ย่าหัวเราะสีหน้าดูขาวซีดสภาพดูไม่เหมือนพฤติกรรมที่แสดงออกการเป็นหัวหน้าของคนที่บริษัทเลย : “สัปดาห์ที่แล้วฉันเลิกกับสามีแล้วยังไม่มีสิทธิ์ในการเลี้ยงดูลูก แถมวันนี้ยังตกงานอีก ฉันไม่มีอะไรอีกต่อไปแล้วจะกลัวว่าแกจะฟ้องฉันหรอ?”

เสิ่นอีเวยอึ้งไปชั่วขณะ หล่อนคา

บทที่ 65 เดี๋ยวฉันทำข้าวอบซี่โครงหมูตุ๋น

เสิ่นอีเวยมองสิ่งที่เขาจะทำและก็เดาทางได้ถูกว่าเขาจะทำอะไรแล้วรีบขวางเขาไว้ : “คุณจะเรียกคนหรอ? ดึกขนาดนี้แล้วนะ คุณรู้หรือเปล่าว่าตอนนี้กี่โมงแล้ว?”

เซิ่งเจ๋อเฉิงเงยหน้าดูนาฬิกาแขวนเสียงระฆังตอนนี้เวลาตีหนึ่งกว่าแล้ว

เขายิ้มอย่างเย็นชาพูดว่า