บทที่ 422 ให้เวลาผมสักหน่อยได้ไหม

เดิมทีห้องรับแขกเงียบสงัด หลังจากเสิ่นอีเวยพูดประโยคนั้นออกไป อุณหภูมิภายในห้องลดลงอย่างฉับพลัน ทำให้คนเหมือนอยู่ในห้องแช่แข็ง

เซิ่งเจ๋อเฉิงดูไม่แยแส เขาเพียงพูดออกมาเบาๆว่า：“คุณรู้ได้อย่างไร？”

เสิ่นอีเวยหัวเราะเยาะ：“ทำไม ฉันรู้ไม่ได้หรอ？คิดไม่ถึงว่าค

บทที่ 423 ตัวตนที่แท้จริงของนักออกแบบผู้ลึกลับ

เหยียนเวยได้ฟังก็รู้สึกไม่อยากเชื่อ เธอถามว่า：“ผู้อำนวยการเสิ่น คุณพาฉันโดดงานเองเลยหรอคะ？”

เสิ่นอีเวยนิ่งอึ้งไป เธอหยุดก้าวไปข้างหน้าและหันกลับไปมองเหยียนเวย เหยียนเวยตกใจคิดว่าตนเองพูดอะไรผิดจึงคิดจะอธิบาย แต่กลับได้ยินเสิ่นอีเวยพูดว่า ：“เธอพ

บทที่ 424 มีเรื่องอะไรสามารถมาหาผมได้

มองดูผู้ชายท่าทางสง่างามพูดบนเวที สมองของเสิ่นอีเวยว่างเปล่า ทำไมเธอถึงไม่สามารถเดาได้ว่า Arthur คือเซิ่งเจ๋อเฉิงนะ？ตลอดเวลาที่ผ่านมา ผู้ชายคนนี้มีทักษะการปกปิดได้ดีเกินไป ไม่มีอะไรให้เธอจับสังเกตได้โดยสิ้นเชิงสักนิดเดียว

สิ่งที่เซิ่งเจ๋อเฉิงพูดในช่วงหล