บทที่ 344 ที่หนูใส่คือผงสลอด

แต่ถึงแม้ว่า เหมียนเหมียนจะไม่รู้ว่าหลินอวี้กำลังคิดไม่ตก แต่ก็พูดโดยคิดถึงแต่ตัวเองว่า: "หนูรู้นะว่า คุณคือคนของอาเซิ่งคนนั้น ก็คือผู้ช่วยของอาคนนั้นที่แม่ของหนูไม่ค่อยชอบ"

ตอนที่กลับเข้าประเทศมาในวันนั้นคุณอาเป็นคนพาตัวหนูไป ทำให้หม่ามี๊หนูเป็นห่วงตั้งนาน แต่ห

บทที่345 คุณนี่นับวันจะยิ่งเก่งใหญ่แล้วนะ

ในสมองของหลินอวี้เกิดเครื่องหมายคำถามขึ้นมากมาย แม้อีกฝ่ายจะอธิบายคำตอบให้เขาฟังแล้วก็ตาม แต่คำถามนี้สำหรับเขามันช่างน่าฉงนยิ่งนัก เด็กคนนี้อายุแค่สี่ขวบเท่านั้น

เธอทำได้ยังไงเนี่ย

"แล้วผงสลอดของคุณหนูนี่มาจากไหนกัน" หลินอวี้อดถามไม่ได้

บทที่ 346 รสนิยมของคุณนี่นับวันยิ่งแย่ขึ้นเรื่อยๆนะ

เซิ่งเจ๋อเฉิงอยู่ใกล้กับหล่อนมาก เสิ่นอีเวยหลุบสายตาลงต่ำ ชายหนุ่มสวมเสื้อเชิ้ตสีดำ เพราะด้วยท่าทางที่เขาโน้มตัวลงมา ใบหน้าหมดจดจึงแนบติดอยู่ที่หน้าอกของเขา นั้นคือกล้ามอกของเขา ไม่ต้องพินิจพิจารณาขนาดนั้น เสิ่นอีเวยสามารถมองเห็นเค้าโครงกล้ามเนื