บทที่ 314 ประท่านเซิ่งของพวกเราต้องการพบคุณ

เมื่อรับสายจากหลินโม่เยน เสิ่นอีเวยเดินออกจากห้องโถงนิทรรศการ

“ฮัลโหล มีเรื่องอะไรหรอ？”

เพราะทั้งสองค่อนข้างสนิทกัน ดังนั้นตอนพูดคุยจึงสามารถตัดคำทักทายที่ไม่จำเป็นทิ้งไปได้

น้ำเสียงของหลินโม่เยนจากปลายสายมีความเบิกบาน：“เธออยู่ทางนั้น

บทที่315 ถูกพาตัวไปบ้านตระกูลโม่

เสิ่นอีเวยไม่ได้ขยับอะไร อีกสองคนนั้นก็ยืนอยู่ตรงนั้น ไม่มีใครยอมใคร

แต่ลูกน้องสองทั้งนั้น แต่ฝั่งของเสิ่นอีเวยมีแค่คนเดียวดังนั้งจึงกลายเป็นความโดดเดี่ยว แต่วันนี้เธอนั้นตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยวแล้ว ต่อให้ถูกพาไปพบเซิ่งเจ๋อเฉิง แต่ก็ต้องอดทนให้ได้มากที่สุด ส

บทที่316 ฉันไม่จำเป็นที่จะต้องรับการอนุญาตจากคุณ

พอฟังคำของเซิ่งเจ๋อเฉิง เสิ่นอีเวยก็รู้สึกพูดอะไรไม่ออก เหมือนกับไม่มีเสียงอย่างไรอย่างนั้น ไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้เลย

ดังนั้นล่ะ ? ผู้ชายคนนี้จะหมายความว่าอะไร ? จะพูดถึงเรื่องอดีตหรือ ? เสิ่นอีเวยก็รู้สึกขำอยู่ในใจ

ในวินาทีต่อไป เธอก