บทที่ 283 การจากไปอย่างไม่มีการลังเล

ครั้งนี้ เซิ่งเจ๋อเฉิงไม่ได้รั้งไว้

เสิ่นอีเวยเหมือนเป็นเด็กน้อยตัวร้ายคนหนึ่งที่ประสบความสำเร็จในการหลอกลวง มุมปากปรากฏรอยยิ้มที่สดใส หลังจากลุกขึ้นจากเตียงแล้ว เธอหยิบเสื้อผ้าของตนเองแล้วเดินออกไป

เซิ่งเจ๋อเฉิงมองแผ่นหลังที่เคลื่อนไหวไปมา ในดวงตา

บทที่ 284 เซิ่งเจ๋อเฉิงเสร็จธุระจากการเดินทางติดต่อทางธุรกิจ

เพียงแต่ความแตกต่างก็คือ ใบหน้าที่หล่อเหลาตอนวัยรุ่นเมื่อสิบปีก่อนนั้นมีความอบอุ่น อีกทั้งตอนนี้ตรงหัวคิ้วบนใบหน้าช่างสงบนิ่งและสุขุม ช่างทำให้คนเจ็บใจอยู่ลึกๆ

เสิ่นอีเวยพยายามสงบจิตสงบใจ การที่เก็บภาพขึ้นมาทีแรกยังคิดว่าเก็บไว้ใน

บทที่ 285 เธอไปไหนคุณรู้ไหม

เมื่อก่อนเขาก็เคยไปที่ทำงานของผู้หญิงคนนี้มาก่อน ดังนั้นเซิ่งเจ๋อเฉิงจึงพอจะสังเกตจุดเด่นของห้องทำงานหล่อนอยู่บ้าง

เสิ่นอีเวยเป็นคนที่ขี้กลัวและหวาดระแวงมากคนหนึ่ง ดังนั้นหล่อนจึงมีนิสัยที่เคยชินอย่างหนึ่งคือ ของที่ตัวเองใช้อยู่เป็นประจำ ต่อให้ครั้งหน้าจะมีของใหม