บทที่ 241 ท่านประธานบริษัทใหญ่ก็เข้าครัวเป็นด้วยเหรอ

เซิ่งเจ๋อเฉิงไม่พูดก็ไม่เป็นไร แต่พอเขาพูดออกมา เธอก็รู้สึกหิวขึ้นมาทันที โดยเฉพาะผู้ชายคนนี้เดินเข้ามาพร้อมกับข้าวผัดไข่ถ้วยใหญ่ ยอมรับอย่างรู้สึกเสียหน้านิดๆ ตั้งแต่ที่เขาถือข้าวผัดไข่ถ้วยนั้นเข้ามา เธอไม่ได้ละสายตาจากข้าวผัดไข่ถ้วยนั้นเลย

บทที่ 242 ตอนนี้ออกจากบริษัทเซิ่งซื่อได้แล้ว

จากประโยคของเซิ่งเจ๋อเฉิง ประโยคนั้น อุณหภูมิอากาศระหว่างคนทั้งสองดูเหมือนจะลดลงจนถึงจุดเยือกแข็ง

     แววตาของเสิ่นอีเวยเย็นชาและมองตรงไปที่เซิ่งเจ๋อเฉิง: "ประโยคที่คุณพูดออกมามันหมายความว่ายังไง? ทำไมถึงไม่ให้ฉันไปทำงานที่เซิ่งซื่ออีก?"

บทที่ 243 เธอต้องรับการรักษาตามที่ฉันเตรียมไว้

เสิ่นอีเวย เห็นท่าทีที่กำลังจะเดินจากไปของเซิ่งเจ๋อเฉิง สิ่งที่เธอต้องการพูดยังไม่จบ ใจเธอลนลานรีบก้าวพรวดไปดึงแขนของเซิ่งเจ๋อเฉิงไว้

เซิ่งเจ๋อเฉิงไม่คิดว่าคนอย่างเขาจะถูกดึงแขนไว้ แรงกระชากทำให้ถ้วยและตะเกียบในมือตกลงที่พื้นห้องเสิ่นอีเวยถึงกั