บทที่ 235 เซิ่งเจ๋อเฉิงอารมณ์แปรปรวนรวนเร

รถยนต์วิ่งเข้าสู่ถนนสายหลักภาพโดยรอบรถเริ่มวิ่งผ่านอย่างรวดเร็ว

“ฉันมีเรื่องหนึ่งอยากจะถามคุณ”

เสิ่นอีเวยเห็นถนนกว้างขวางที่อยู่ด้านหน้ามากขึ้น อยู่ดีๆก็เริ่มเปิดปากพูดคุย

เซิ่งเจ๋อเฉิงขับรถอย่างตั้งอกตั้งใจไม่ได้หันกลับมามองหล่อนเลย :

บทที่ 236 เธอลงรถไปเลยตอนนี้

เซิ่งเจ๋อเฉิงได้ยินเต็มสองรูหู คำถามที่ติดน้ำเสียงมาด้วย มันมีความหมายที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เขาเหล่ตามองหล่อนสักพัก ใบหน้าขาวสะอาดเกลี้ยงเกลาของเสิ่นอีเวยแสดงออกมาทางตาถึงการพูดเยาะเย้ยอยู่เนืองๆ

ทว่าในตอนนี้ ขนาดตัวเอาเองยังไม่แน่ใจเลยว่าที่เสิ่นอีเวยถามคำถามนั้

บทที่ 237 การทะเลาะกันแบบเงียบๆของทั้งสองคน

ด้วยความกว้างของรถและแรงที่เสิ่นอีเวยเขวี้ยงไปไม่ได้ทำให้เซิ่งเจ๋อเฉิงโดนเสื้อผ้าของตัวเองต้องตัวเลยสักนิด เสื้อโค้ทตัวหนาพัดลมมาหอบนึงแล้วหล่นลงบริเวณมือของเขา

เซิ่งเจ๋อเฉิงถึงกับขมวดคิ้วเอาไว้ พอเงยหน้าขึ้นมามองออกไปด้านหน้ารถก็ไม่เห็นเงาของเสิ่