บทที่ 220 เซิ่งเจ๋อเฉิงส่งเสิ่นอีเวยไปยังโรงพยาบาล

ในหัวของเสิ่นอีเวยเต็มไปด้วยเบลอสะลึมสะลือ เธอรู้สึกเพียงแต่ว่าหยุดอยู่ตรงที่เซิ่งเจ๋อเฉิงหันกลับมาหาเธอ ดังนั้นก็ไม่ได้ยินเซิ่งเจ๋อเฉิงเรียกชื่อตัวเธอเอง

ขณะที่เสิ่นอีเวยยังทิ้งร่างยังไม่ถึงพื้น เซิ่งเจ๋อเฉิงก็ได้จับไปที่ไหล่ของเธอ

บทที่ 221 ภรรยาของคุณเป็นมะเร็งตับ

หมอเงียบ เขารู้สึกว่ามันแปลกที่ชายคนนั้นเพิ่งใช้คำว่า “ได้โปรด” ที่นอบน้อมอย่างชัดเจน แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าเขารู้สึกถึงแรงกดดันอย่างล้นหลามจากชายคนนั้น

หมอคิดและเอ่ยปากถามว่า “คุณมีความสัมพันธ์กับผู้ป่วยรายนี้อย่างไร?”

เซิ่งเจ๋อเฉิงชะงักและนิ่งไปหนึ่ง

บทที่ 222 กลับมาหายาที่บ้านพัก

เซิ่งเจ๋อเฉิงนิ่งเงียบไม่พูดจา ไม่แม้แต่จะมองขึ้นมา เพียงแค่คอยชำเลืองมองคนที่นอนหน้าซีดอยู่บนเตียงเป็นระยะ

เมื่อหมอเห็นท่าทีของเขาก็นึกว่าเขาไม่สนใจเรื่องภรรยาของเขาเลย ดังนั้นเขาจึงคิดว่าความสัมพันธ์ของทั้งคู่นั้นแย่มาก แต่ในฐานะแพทย์เรื่องต่างๆ ระหว่างผู้ป่