บทที่ 165 ฉันยังไม่ได้อนุญาตให้เธอลาออก

หล่อนพยายามก้าวขาที่หนักอึ้งไร้เรี่ยวแรงกลับไปที่ห้องทำงานตัวเอง

"โอ๊ะ รองประธานเสิ่นเกิดอะไรขึ้นเนี่ย"

เสียงดังแหลมของหญิงสาวดังขึ้นที่ข้างหู เสิ่นอีเวยแทบไม่จำเป็นต้องเงยหน้าขึ้นมามองก็รู้ว่าคือใคร

ที่จริงทางเดินระเบียงนั้นกว้างมาก แต

บทที่ 166 ทั้งหมดเป็นฝีมือของสีวี่อันฉิง

เสิ่นอีเวยจอดรถที่หน้าร้านกาแฟม่านอวี่ หล่อนล็อครถเสร็จ เงยหน้าขึ้นมามองผ่านประตูกระจกก็เห็นใบหน้าของฉินจื่อเฟิง

เสิ่นเวยเปิดประตูเข้าไป ฉินจื่อเฟิงกำลังก้มหน้ามองโต๊ะอยู่จึงไม่ทันสังเกตว่าหล่อนมาถึงแล้ว หล่อนนั่งลงฝั่งตรงข้ามแล้วยื่นมือมาเคาะโต๊ะ

บทที่ 167 ปากกาบันทึกเสียงสีดำ

“นี่คืออะไร?” เสิ่นอีเวยถามอย่างสงสัย

ฉินจื่อเฟิงไม่ได้ตอบแต่กดปุ่มเปิดเสียงที่อยู่บนปากกาบันทึกเสียงนั่น เสียงของสวี่อันฉิงก็ดังขึ้นมา

ในส่วนเนื้อหาที่พูดออกมานั้นไม่ใช่สิ่งที่ฉินจื่อเฟิงได้มาจากยินในห้องน้ำ

หลังจากฟังเสียงที่ถูกบันทึกไว้เสร็จสิ้น