บทที่ 134หลินอวี้มาพาตัวออกไป

เสียงกรีดร้องที่เจ็บปวดมาจากบริเวณด้านหลังของเขา ถานจงหมิงเลยไม่มีกะจิตกะใจหันไปมองบุคคลที่ก้าวเข้ามาในห้อง เสิ่นอีเวยมองจากสายตาเขาก็รู้ว่าเขาโมโหเกรี้ยวกราดขึ้นมา ตอนนั้นเขาง้างฝ่ามือจะตบเสิ่นอีเวยอย่างโมโหโกรธา

“อีผู้หญิงแพศยา เมิงกล้า...โอ้ย!”

ถานจงหม

บทที่ 135 คุณปู่เซิ่งป่วยหนัก

เช้าวันต่อมา เสิ่นอีเวยรีบเตรียมตัวไปบริษัท เธอต้องการไปคุยกับเซิ่งเจ๋อเฉิงให้แน่ชัดว่าถึงเรื่องเมื่อคืนที่เกิดขึ้น หลังเกิดเรื่องขึ้นกับถานจงหมิง เสิ่นอีเวยคิดว่าเรื่องนี้มันไม่ได้ง่ายดายอะไรขนาดนั้นเลย อีกอย่างเธออยากจะไปถามให้มันชัดเจนกันไปเลยว่า สโมสรนั่นเป็นถิ่น

บทที่ 136 เสิ่นเหยียนชิ่งมาหาถึงที่

เสิ่นอีเวยยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ในหัวเธอมันเคว้งคว้างว่างเปล่า เธอรีบเก็บของเพื่อไปที่ลานจอดรถชั้นใต้ดินอย่างไม่ต้องสงสัย เธอต้องไปที่หวายหลี่ไปเยี่ยมคุณปู่

นอกจากเซิ่งเจ๋อเฉิงแล้ว เอาเข้าจริงเสิ่นอีเวยไม่ได้ติดต่อกับคนในครอบครัวคนในตระกูลเซิ่งของเซิ่งเ