บทที่106 อย่าพูดว่าออกไป

เสิ่นอีเวยกลับมาถึงก็รีบไปโรงพยาบาลที่เคยเตรวจครรภ์ครั้งที่แล้วเพื่อสอบถามสภาพร่างกายของตนเองว่าเป็นอย่างไรบ้าง

ภายในโรงพยาบาลก็ยังเป็นเหมือนแบบวันนั้นที่มา คนเยอะจนน่าทุกข์ใจ แต่เพราะว่าเสิ่นอีเวยได้นัดไว้ล่วงหน้าแล้ว ดังนั้นในการเข้าพบกับคุณหมอคนที่แล้วนั่นก็คือ

บทที่107 ชอบความปวดร้าวเป็นทุกข์

เสิ่นอีเวยเดินกลับห้องทำงานตนเองด้วยความเสียใจ ในใจของเธอเริ่มสับสน เพราะว่าเธอไม่กล้ารับรองว่าสวี่อันฉิงจะรักษาความลับแทนเธอหรือไม่ แล้วเมื่อสักครู่ จู่จู่ทำไมเซิ่นเจ๋อเฉิงถึงสามารถไปหาสวี่อันฉิงด้วยตนเอง หรือว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจะมีอะไรเปลี่ยนไปแล้ว?

บทที่108 พวกเราหย่ากันเถอะ

เมื่อเวลาผ่านไปซักพัก เซิ่งเจ๋อเฉิงวางสายโทรศัพท์แล้วกลับมานั่งที่โต๊ะอาหารอีกครั้ง เขาไม่ได้หันกลับมามองเสิ่นอีเวย บรรยากาศยิ่งเงียบมากขึ้นทุกที เสิ่นอีเวยระงับความอยากรู้ที่อยู่ในใจของตนเองไม่ได้ เธอทานข้าวในจานของตนเองหมดแล้ว เธอจึงนั่งกินน้ำซุปอย่างชะล่าใจ

น