บทที่ 16 ฝัง

แล้วก็เป็นอีกวันหนึ่งที่ฝนตก

ฟรานซิสยืนอยู่หน้าสุสานเพียงลำพัง เขาจ้องมองป้ายชื่อหน้าสุสานนิ่ง ๆ อยู่อย่างนั้น จ้องมองดูรูปของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังยิ้มอย่างสดใส

“ละติน ผ่านไปครึ่งปีแล้วนะ ผมรู้ว่าคุณยังโกรธและเกลียดผมอยู่”

“ผมเป็นคนฆ่าคุณเองกับมือ ผมฆ่าลูกของเรา แล้วก็แม่ของคุณ

บทที่ 17 บนโลกนี้ไม่มีใครเหมือนเธออีกแล้ว

เหมือนมาก!

แผ่นหลังของเธอช่างเหมือนกับละตินไม่มีผิด!

ในตอนที่ฟรานซิสกำลังตามไป มีรถ Porsche สีดำคันหนึ่งค่อย ๆ ชะลอความเร็วและหยุดจอดที่ด้านหน้าสนามบิน ประตูรถถูกเปิดออก ชายหนุ่มสวมใส่ชุดไปรเวทคนหนึ่งก้าวลงมาจากรถ เขายิ้มและกอดผู้หญิงคนนั้นพร้อมกับอุ้ม

บทที่ 18 ราวกับว่าเป็นสึนามิ

ราวกับว่าเป็นคลื่นสึนามิที่ถาโถมซัดเข้ามาพัดพาความคิดของฟรานซิสให้มลายหายไป หัวของเขาขาวโพลนไปหมด

หน้าตาที่คุ้นเคย รอยยิ้มที่คุ้นเคย แล้วก็แววตาที่แฝงไปด้วยรอยยิ้มคู่นั้นด้วย

“ละติน!!”

ฟรานซิสลุกขึ้น ร่างกายของเขาสั่นเทิ้มไปหมด เขาแทบไม่อยากจะเชื่อเลย

หญิงสาวสว