บทที่ 31 แล้วเธอหละนับว่าเป็นอะไร

เยนลี่ซูกวาดสายตาผ่าน ฮันอี้ กวาดผ่านซุนลู่ซินที่กำลังร้องไห้ แล้วกวาดผ่านหลินซูเจินที่กำลังพูดอธิบาย สายตาที่ว่างเปล่าได้เก็บกลับมาอีกครั้งอย่างสงบ ไม่มีคำพูดใด และไม่มีสีหน้าที่เป็นส่วนเกินออกมาด้วย ภายใต้สายตาที่เย็นชาของฮันอี้ เธอก็เดินไปทางบันไดขึ้นตึก

บทที่ 32 หัวใจที่ตายแล้ว

เยนลี่ซูไม่เคยคิดเลยว่า ตัวเองยังสามารถเดินเข้าไปในโรงพยาบาลได้โดยที่ยังไม่ตาย เธอเคยคิดว่า หากเธอได้เข้าโรงพยาบาลอีกครั้ง คงจะเป็นตอนที่ตายแล้ว

นอนอยู่บนเตียงในห้องอัลตราซาวนด์ B รู้สึกได้ถึงความเย็นของเครื่องตรวจที่สอดแทรกเข้าไปในช่วงล่างของร่างกาย เธอไม่รู้สึกถึง

บทที่ 33 ความทุกข์ทรมานที่ไม่รู้จบ

เจ็บ เจ็บมากจริงๆ... ...

ความเจ็บปวดแบบนี้ ราวกับว่าทุกวิทุกนาทีเป็นความทุกข์ทรมานที่ไม่รู้จบ

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหน เยนลี่ซูถึงได้รู้สึกตัวหลังได้ยินเสียงเรียกของพยาบาล เธอลุกขึ้นนั่งอย่างสงบ ใส่กางเกงของตัวเองอย่างไม่แสดงสีหน้าใดใดทั้งสิ้น ภายใต้