บทที่ 23 ข้อสงสัยเกี่ยวกับความจริง

โกรธจนแทบจะไม่มีแรงเหลียวกับไป เธอพูดทั้งที่หันหลังอยู่: “ไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหน แน่นอนว่าดีกว่าอยู่กับคุณ”

“เหอะ... ...”

ฮันอี้หัวเราะอย่างเย็นชาแล้วลุกขึ้นยืน เดินไปข้างๆซูมิง หันหน้าหนี น้ำเสียงเยือกเย็นและแดกดัน: “รบกวนฝากคุณไปบอกเยนลี่ซูด้วย ไม่ว

บทที่ 24 ความรังเกียจที่ไม่รู้เหตุผล

ที่ปรึกษาทางกฎหมายยังคงส่ายหัวโดยไม่ลังเล: “เยนจื้อจง... ...ไม่มีทาง ฉันและพ่อของนาย พวกเรารู้จักกับเยนจื้อจงมานานหลายปี พวกเรายังคงเชื่อใจความเป็นคนของเยนจื้อจงเสมอ... ...”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ที่ปรึกษาทางกฎหมายก็หน้าตรงขึ้นมาทันที: “หลิวหยู่หนิง ฉันนึกขึ

บทที่ 25 ปล่อยวางลงได้จริงหรอ

เพราะมาถึงขนาดนี้แล้ว หลิวหยู่หนิงถึงได้นึกขึ้นได้ เมื่อก่อนตอนนี่เขาตามฮันอี้กลับมากินข้าวนั้น ก็มักจะเห็นมือของเยนลี่ซูถ้าไม่ถูกมีดบาด ก็จะถูกน้ำมันกระเด็นใส่จนเป็นตุ่ม แต่เพราะว่าเยนลี่ซูไม่เคยพูดถึงและไม่เคยบอก พอเวลานานไป เขาก็เป็นเหมือนฮันอี้ไม่ไปใส่ใจอีก