บทที่ 40 ดวงตามู่หลิงเป็นฝีมือของข้า

สีหน้าของเหซิ่งซินเม้ยได้เปลี่ยนไปทันที เมื่อนางมาถึงก็ได้ยินแค่ว่ามู่ชิงได้ฟื้นคืนชีพ มู่หลิงอยู่ในค่ยกระทำการผิดสูญเสียดวงตาใบหน้าเสียโฉมและยังถูกขังคุกอีก กลับไม่เคยคิดมาก่อนว่าทุกอย่างมู่หลิงเป็นคนก่อขึ้น เหซิ่งซินเม้ยยกมือชี้ไปที่มู่ชิง ใบหน้าอ่อนโยนทันใ

บทที่ 41 ข้าคือเซียวซีเหนียง（ตอนจบ）

ในมือของนางทิ้งไป ถ้วยน้ำชาใบนั้นกระแทกเข้ากับหน้าผากของมู่ชิงจนเลือดไหล มู่หลิงลุกพรวด บุรุษด้านหลังรีบเข้าประคองนาง “ระวังด้วยคุณหนู”

มู่หลิงพูดด้วยความพอใจ “ใช่แล้ว ข้าคือเซียวชีเหนียงเอง”

“อ่อ!” มู่ชิงยิ้มเยาะ “มู่หลิงจนถึงวันนี้เจ้ายังทำชั่วซ้ำ