บทที่17 เด็กทารกในท้องของนาง

หน้าของเพ้ยหยุ่ซีดขาวขึ้น มือทั้งสองข้างกุมขมับแน่น เท้าทั้งสองข้างควบคุมไม่อยู่ล่นถอยไป

เด็กในท้องของนางทำไมถึงไม่อยู่ ในตำหนักมีน้อยคนนักที่จะรู้ พวกนางกำนัลที่รู้ก็ถูกเพ้ยหยุ่ฆ่าตายอย่างเงียบ ๆ

แน่นอนว่าสุยหยิ่งกับเถ่อิงทั้งสองคนรู้อยู่เต็มอก

บทที่18 มู่ชิงบนกองเพลิง

ประตูทางตะวันออก เต็มไปด้วยผู้คน

พวกเขามารวมตัวกันที่นี่เพื่อที่จะได้ดูพระชายาผู้หญิงอสรพิษมู่ชิงคนนั้นอยู่บนกองเพลิง

มู่ชิงยืนอยู่ที่ฐานซ้วนหวู่มุมสูงกวาดตามอง มองนางด้วยรอยยิ้มเยอะที่เห็นนางค่อยๆ เดือนขึ้นไปบนกองเพลิงช้าๆ

สภาพนางดูไม่ได้ ร่างกายและเ

บทที่19 เจ้าคืออสรพิษจริง ๆ

“เจ้าคืออรสพิษจริง ๆ หลิงเอ๋อคิดถึงเจ้าเสมอ แต่เจ้าเอาแต่คิดจะทำร้ายนาง ถ้าหากว่าข้าตรวจสอบรู้ว่าเจ้ามีการวางแผนอย่างนี้ ไม่รู้ว่าจะทำให้เจ้าตกอยู่ในสภาพเช่นไร” เพ้ยหยุ่ดึกผ้าพูกตาออกจากนาง มองมู่ชิงด้วยความโกรธแค้น “ผู้หญิงอย่างเจ้า ให้ตายร้อยครั้งพันครั้งก็ไม่สาสม”